El cas de na
Susana:
1. Breve descripción del
contexto o situación del aula1.
Me llamo Susana y soy ingeniero técnico. He trabajado como tal 12 años.
Tengo dos hijos, uno de 3 y otro de 5 años. Hace dos años terminé los estudios
de Magisterio y me incorporé a trabajar en un Aula escolar de P-3. Es martes, 15 de abril de 2012; 8:30 de la mañana. La situación se centra
en la rutina de inicio de jornada (45 minutos): los niños/as se han puesto las
batas y ya han pasado a jugar libremente, mientras yo, Susana, he anotado los
encargos del día –lista comedor/incidencias comentadas por los padres. Me
levanto y me acerco a los alumos/as.
2. Reconstrucción completa de
la situación
Estoy paseando entre los alumnos, interesándome por lo que hacen y
haciendo pequeños comentarios; no intervengo con fuerza, sino que me voy
manteniendo a una cierta distancia. Mientras observo al grupo, uno de los niños
– Marcos – se me acerca llorando mientras me dice que un compañero – Pablo – le
ha hecho daño. En ese momento me acuerdo de un trabajo sobre transmisión de
valores que realicé hace unos años en la Facultad y aplico una de las
estrategias centradas en el respeto y empatía por el otro: en vez de regañar de
entrada a Pablo, acojo a Marcos y me preocupo por él asegurándome de que Pablo
se percate de la situación. Pongo la atención en “preocuparme” por el niño
“agredido”, me aseguro que esté bien y lo tranquilizo. Después me dirijo a
Pablo y hablamos sobre lo sucedido. Mientras yo hablaba con Marcos, Pablo ha
ido pasando de una actitud defensiva a mirar a su compañero, de manera que me
resulta fácil conducir la situación y hacer que Pablo pida perdón.
1.
Descriu quin és l’incident del cas. Què fa la mestra? Com ho valores?
2.
Completa l’anàlisi fixant-te en els següents aspectes: creences, emocions,
coneixements teòrics, vivències i rutines
3.
Tracta de pensar en situacions on has tingut o has observat una situació
similar. Què vares fer tu o la mestra? Quines decisions vares prendre o va
prendre la mestre?
4.
Pots plantejar altres alternatives? Quines?
1. El
primer és fer una anàlisi del cas. Es tracta d’un conflicte entre dos infants. La mestra es
centra en l’infant agredit preocupant-se pel seu benestar sense dir-li res a l’agressor. A
continuació, xerra amb aquest per esbrinar perquè ho ha fet i explicar-li
perquè no s’ha de fer.
Estic bastant d’acord amb aquesta acció educativa, sempre que es tracti d’una
agressió real, perquè li dóna l’atenció a l’infant agredit , mostrant-li a l’agressor
que l’atenció principalment es centra en l’infant que ha patit i no al
contrari, evitant que aquest vulgui repetir la conducta, primer perquè no rep l’atenció
de la mestra i segon perquè s’adoni que no està bé el que ha fet.
2. Aquesta
mestra empra la conversa en la resolució de conflictes, el reforç positiu i el
respecte cap a l’infant, deixant de banda càstigs improductius.
3. He
caigut molt en els errors típics de renyar i tenir sempre el mateix nom a la
boca. Ja
vaig començar a fer-hi feina durant el meu darrer període laboral i continuaré
treballant-ho al futur.
4. Alternatives
no, però si que vull deixar una pregunta oberta:
Com fer-ho quan la conducta de l’agressor
es converteix en repetitiva i rutinària (a part d’investigar
sobre el perquè)?
1 comentari:
Les tres competències tracten sobre autoavaluar-se i reflexionar la pròpia pràctica
Publica un comentari a l'entrada